Głębsze spojrzenie na media

Posted on 21 maja, 2011 by

Znalazłem ostatnio ciekawy filmik. Ktoś miał niezłą wyobraźnię. Na pierwszy rzut oka film nie ma fabuły, a w internecie opisywany jest płytko jako „Wideo na kwasie” Film został poskładany przez Raz Munteanu. Niestety nie znalazłem informacji, kto jest prawdziwym autorem.

Pokuszę się opisać co wg mnie przedstawia ta bardzo surrealistyczna animacja , bo po uważnym jej obejrzeniu wyłania się świetna artystyczna wizja.

Film rozpoczyna się od czegoś przypominającego macki, które wiją do pokoju realizatora telewizyjnego. Pojawia się „oko Wielkiego Brata”, które spogląda na fotel, który wydaje się być pusty, chociaż widać wgniecenie, więc ktoś na nim musiał siedzieć. Macka wyciąga się do tego fotela i tworzy swojego widza. Przez chwilę mignął jelonek. Będzie pojawiał się przez cały film. Macki wręczają pilota swojemu widzowi. Pilot ma tylko jeden przycisk, który – jak dla mnie – symbolizuje brak wyboru. Widz robi pstryk akurat wtedy, gdy  jelonek przeskakuje między nim a telewizorem. Zwierzak zaczyna się rozpływać. Czyżby widz tracił coś ważnego? Po chwili składa się do kupy i ucieka do innych zwierzaków pogrążonych w mroku w dżungli. Oko rozgląda się i patrzy na nie. Widzi goryle, żyrafy, leniwca i jakieś ptaszyska w gnieździe. Widać całą gamę zwierzaków patrzącą w w ekran, w którym oko jest bardzo wielkie. Zostały dostrzeżone. Nagle macki zaczynają wbijać się między drzewa. Widać uciekające zwierzęta. Oko próbuje pokazać zwierzakom jakieś bzdury, ale nie są tym zainteresowane. Oko się złości i niszczy patrzące się na nie zwierzęta. Po kolei odnajduje i rozmywa jeszcze inne zwierzaki. Chyba znowu zobaczyłem rozmywającego się jelenia. Widać rzekę rozmytych zwierząt. Rzeka płynie do widza, któremu bardzo podobają się kolorowe i wypaczone zwierzęta. Ogólnie oko pokazuje „poplątanie z pomieszaniem”. Widać mechanicznie i monotonnie poruszającą się kolorową pandę i inne zwierzęta. Ktoś wciska przycisk i zwraca na siebie uwagę oka. Zaczynają się tworzyć nowi widzowie, którzy karnie i równie maszerują przed siebie. Oko mackami organizuje im wygodne miejsce, układając kanapy. Widzowie otrzymują pilota i oglądają jakiś bezsensowny program, w którym inni, podobni do widzów, zamieniają owoce w mielonkę za pomocą swoich głów. Widać inne telewizory, które rozglądają się z niepokojem. Widzowie również zaczynają się  rozmywać. Powstaje nowy widz, który z tępym uśmiechem gapi się w ekran. Znowu przemyka jelonek. Trochę zmienia się klimat. Wygląda na to, że oko stworzyło coś więcej niż tępego widza i karmi go tym, co wyssie z innych tępych widzów. Postać jest smutna i zmęczona.  Po chwili widać, że dostaje coraz mniej sygnałów,  zaczyna umierać i powoli się wyłącza. Rozpada się na kawałki i leży na pustkowiu. Ze skały przygląda się temu jelonek. Zwróciłem uwagę, że wcześniej miał mniejsze rogi. Teraz jest duży, już nie ucieka i jest cały kolorowy, już nie ten sam co kiedyś….

Hmmm, jak dla mnie przekaz jest jasny. Telewizja i media są wszędzie, chcą nas stworzyć na nowo dla siebie i pokazać nam wypaczony i przebarwiony obraz rzeczywistości. Karmią się tym, a tuż obok jest prawdziwy świat, który systematycznie jest niszczony. Może na krótką chwilę mediom uda się stworzyć coś nowego, innego i głębszego, ale to „coś” szybko umrze bez karmienia przez tępą publiczność.  Niestety skończyć się to może tym, że nic już nie będzie takie same.

Miałem dodać tylko linka, a tu się tak rozpisałem. Pewnie umknęło mi sporo z treści, może zupełnie pomyliłem się co do znaczeń obrazów.  Jest druga w nocy 🙂

Jeśli kogoś zainteresowała muzyczka z tej animacji, to zamieszczam tytyły:

  1. Zeds Dead – White Satin
  2. Télépopmusik – Breathe

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

?>